Jedziemy wzdłuż północnego wybrzeża Dużej
Wyspy. Z mapy wynika, że musimy jechać prosto drogą Hwy 19 do miejscowości
Honoka`a, a następnie zjechać na południe trasą Hwy 190 przez miasta Waimea,
Hualai aż do Kailua-Kona. Po drodze mamy ochotę zatrzymać się w dwóch punktach
widokowych. Kończy nam się benzyna. Przy okazji zapytam o drogę, choć –
oczywiście – punkt widokowy ma swój kod pocztowy, więc nawigacja powinna
zaprowadzić nas do celu.
-
Pojedźcie trzy mile i skręćcie w trzeci zjazd w lewo. I – Boże broń! –
nie kierujcie się drogowskazami, bo nie traficie.
Jedziemy. Odliczamy trzy mile i jest – zjazd
... donikąd.
- Ta droga prowadzi w pole – mówi mój
zaskoczony syn.
Całe szczęście, że był ze mną w sklepie i
słyszał, jak kasjerka wskazywała drogę. Nie może mi wytknąć, że czegoś nie
zrozumiałam.
Jedziemy dalej, ale to nie ma sensu. Trzeba
cofnąć się do tego miejsca i zobaczyć, czy jednak nie dojedziemy na miejsce.
Ponowna próba kończy się niepowodzeniem. OK,
nastawię jednak nawigację. Nagle zrobiło się ciemno. Jeszcze przed chwilą
świeciło słońce, a w jednej sekundzie nadciągnęły czarne chmury i ledwo co widać.
Nawigacja prowadzi nas w jakieś dziwne
miejsca. Zaczynam się wycofywać do głównej drogi, bo zarówno aura, jak i brak
jakichkolwiek szans na dojechanie do celu bardzo źle na mnie wpływa.
Zerwał się wiatr. Bardzo silny wiatr.
Jesteśmy ponownie na drodze Hwy 19.
- Myślę, że w taką pogodę nie ma mowy o
jakimkolwiek odwiedzaniu punktów widokowych. Nastawię nawigację na adres tego
mieszkania Debry.
Debra to właścicielka apartamentu w
Kailua-Kona. Mieszka poza Hawajami, w Monterey, w Kalifornii. Przyjeżdża do
swojego hawajskiego mieszkania dwa razy w roku, a przez pozostały czas liczy
dni do powrotu na Dużą Wyspę. Miałam z nią kontakt mailowy i nie zobaczę jej.
Dostałam kod do lockboxa – skrytki,
która zawieszona jest koło drzwi wejściowych. Z niej wyjmę klucz, którym
otworzę drzwi. Następnie schowam go z powrotem, bo dwa komplety podobno leżą na
stoliku w przedpokoju. Zmienię na czas naszego pobytu kod, żeby nikt nie mógł
wejść do środka. Wyjeżdżając, ponownie zmienimy kod na ten, który dostaliśmy w
korespondencji, by mogła do domu wejść m.in. sprzątaczka.
Zauważyłam, że Amerykanie lubią inwestować na
Hawajach w domy pod wynajem. Cała logistyka jest tak ułożona, że oni nawet
przez całe lata nie muszą się tu pokazywać ani razu. Dostałam ośmiostronicowy
dokument, będący instrukcją korzystania z apartamentu. Napisany został przez
concierge`a, który codziennie będzie do naszej dyspozycji. Concierge? To
dziwne, ale chyba na zdjęciach budynek wyglądał jak blok. To skąd concierge w
bloku?
Na ośmiu stronach serdeczne powitanie, dużo
informacji, mapki tej części Dużej Wyspy, dokładna instrukcja, jakie kroki
wykonać przed wyjazdem i życzenia bezpiecznej podróży. Kilka zasad korzystania
z mieszkania, tu nazywanego condo,
szczególnie przypada mi do gustu.
Oto one:
- w condo,
ani w jego pobliżu nie wolno palić (żadne z nas nie pali)
- prosimy o poszanowanie hawajskiego zwyczaju
zdejmowania butów przy wejściu do mieszkania (to zupełnie, jak w Volcano
Village)
- administracja osiedla nie zezwala na
wieszanie ręczników i ubrań na barierkach tarasu (administracja mogłaby
wyemigrować np. do Hiszpanii i tam zaprowadzić porządek)
- sprzęty plażowe i basenowe trzymajcie w
schowku na tarasie (to nawet wygodne, dobrze, że jest taki schowek)
- prosimy o zamykanie drzwi i okien za każdym
razem, kiedy włączona jest klimatyzacja (no to akurat tak, jak wszędzie,
klimatyzacja działa wtedy, kiedy nie leci do wnętrza ciepłe powietrze)
- prosimy wyłączać klimatyzację za każdym
razem, kiedy wyjdziecie na dłużej niż godzinę (jeśli wyjdziemy na chwilę, a
zejdzie się nam dłużej, to trzeba sobie w telefonie ustawić przypomnienie
:)
- elektryczność to najdroższe źródło energii
na Hawajach. Mahalo! (Dziękujemy)
- insekty są częścią tropików i czasami można
je znaleźć nawet w najczystszych i najlepszych miejscach. Nasze condo jest zadbane, aczkolwiek może się
zdarzyć, że zobaczycie mrówkę lub innego insekta. (Wow!!! Zobaczymy wreszcie
jakieś robaki. A już myślałam, że Amerykanie wytłukli wszystkie insekty co do
jednego odnóża.)
- zapobieganie jest najważniejsze:
Nie zostawiajcie jedzenia na wierzchu i utrzymujcie
blaty w czystości. Używajcie plastikowych worków w koszu na śmieci i
opróżniajcie je codziennie. Co wieczór wyrzucajcie śmieci do zewnętrznego
śmietnika. Zadzwońcie do mnie, jeśli zauważycie coś niepokojącego.
Moskitierę należy zamykać za każdym razem,
kiedy wychodzicie na taras i wracacie do mieszkania.
To w największym skrócie oddaje charakter
instrukcji obsługi mieszkania Debry. Jednak kontakt mailowy był z nią bardzo
fajny, więc może jednak nie oszalejemy.
W dalszym ciągu jest ciemno, wieje silny
wiatr, zbiera się na burzę. Do tej pory w miasteczku w górach nie zdawałam
sobie sprawy z tego, że jesteśmy na terenie narażonym na tsunami. To, co dzieje
się na zewnątrz nie przypomina zwykłej letniej burzy. Tu dzieje się coś
poważniejszego. Zaczynam się bać, ale nie mówię nic mojej rodzinie. I tak by
uznali, że panikuję. I nagle dostaję po oczach. Właśnie z terenu zachmurzonego,
gdzie wiatr targa nami jakbyśmy siedzieli w samochodziku ze sklepu
modelarskiego wjeżdżamy na teren, skąpany w słońcu, który przypomina prerię.
Ziemia jest tu popękana od promieni słonecznych, roślinność zasuszona na wiór.
I ostrzeżenia: "Strefa wysokiego ryzyka. Groźba pożaru". Słońce
świeci jak szalone, a my mkniemy, chcąc jak najszybciej wydostać się z tego
"piekła na Ziemi". Moje nerwy są już na wykończeniu. Najpierw wizja
tsunami, a teraz pożaru na ogromnej pustej przestrzeni. Przecież jakby ktoś
wzniecił pożar w terenie, gdzie rośnie mnóstwo wysuszonych krzaków, to pożar
ten momentalnie by się rozprzestrzenił. Nie mogę za szybko jechać. Tu na
Hawajach na tzw. highwayu można jechać między 30 (48 km) a 55 (88 km) mil na
godzinę.
Jedziemy na południe wyspy Hwy 190. I nagle z
terenu, gdzie ziemia sucha jest jak pieprz wjeżdżamy na teren, gdzie trawa jest
soczyście zielona, na jej tle czerwienią się kwiaty, a przy drodze rosną
wysokie palmy, które dają cień. I co najważniejsze: tu zaczyna się Kailua-Kona.
Jesteśmy prawie na miejscu. Nawigacja każe nam skręcić w lewo, a po
paru-dziesięciu metrach w prawo. Jesteśmy w dzielnicy willowej. Chyba coś z tą
nawigacją jest nie tak. My chyba mamy wynajęte mieszkanie w jakimś bloku.
Dojeżdżamy do bramy, prowadzącej do bardzo
zadbanego osiedla, na którym pomiędzy jednopiętrowymi apartamentowcami rośnie
piękna roślinność. Widać baseny, korty tenisowe, boiska do siatkówki.
- Chyba się pomyliłaś – odzywa się Michał –
Trafiliśmy pod zły adres. Mówiłaś o bloku, więc tu powinno być amerykańskie
badziewie, slams, a nie tak wytworne osiedle.
Podjeżdżamy do bramy.
- Dzień dobry. My jesteśmy od Brendy. Numer
Condo 2140.
Parkingowy pokazuje, że możemy wjeżdżać.
- Coś Ty mu powiedziała? – moje dziecko jest
przerażone – Jaka Brenda?
- A ja mu podałam imię Brenda? – chyba jestem
zmęczona.
- Tak. Nie dość, że imię się nie zgadza, to
jeszcze na bank wjechaliśmy na obce osiedle. Zaraz będzie afera. Nie wiem, na
jakiej podstawie ten człowiek Cię wpuścił. Chyba tylko dlatego, że nie
wyglądasz na złodziejkę.
A może to jednak jest właściwy adres.
- Michałku, spróbujemy otworzyć drzwi
apartamentu o tym numerze, który jest w papierach. Jeśli się otworzą, to będzie
znaczyło, że jesteśmy na miejscu.
Gdybyśmy mieli papiery na wierzchu, to przy
wjeździe była nazwa osiedla. Moglibyśmy sprawdzić. A tak zdajemy się na to, co
życie nam przyniesie.
- Tu jest miejsce parkingowe, chyba z numerem
mieszkania. Pewnie do zajęcia przez nas – mama, jak zwykle, jest najbardziej
opanowana.
- Gdzie jest to hasło do lockboxa? – mój syn
już nie jest tak bojaźliwy. Chyba chce, żeby się jednak okazało, że to tu
właśnie wynajęliśmy nasz apartament – Widziałyście, ile tu basenów. Mam
nadzieję, że lockbox się otworzy i że będziemy mogli tu zostać.
Chce mi się z niego śmiać. Gdyby od razu było
wiadomo, dokąd jedziemy i czego możemy spodziewać się na miejscu, na pewno by
marudził, że mogłam włożyć więcej starań w znalezienie nam odpowiedniego lokum.
A tak tylko stwierdził, że przenosimy się do amerykańskiego „syfu” i ... oto
miłe rozczarowanie :)
- Dobrze, zadziała, czy nie zadziała? – pyta,
stojąc przy lockboxie – Sezamie, otwórz się – odczynia jakieś czary.
- Michałku, przestań się wygłupiać, bo jak
kilka razy wciśniesz zły kod, to nie otworzymy drzwi – babcia jest wyjątkowo
skrupulatna, jeśli chodzi o elektronikę.
- Proszę Pani, chciałem Pani dać pakiet
powitalny. Tak szybko Pani jechała, że nie mogłem nadążyć Meleksem – pracownik
administracji wręczył mi ulotkę ze wszelkimi potrzebnymi informacjami. Kolejna
do kompletu z ośmiostronicowym dokumentem.
Podziękowałam. Wracam do drzwi.
- I jak z tym hasłem? – pytam zaniepokojona.
- To jest właściwe osiedle. On już jest w
środku – odpowiada mama.
- Tu jest ślicznie. Wejdźcie szybko na górę.
Jaki piękny widok na ocean! - moje dziecko skacze, jak wtedy gdy miało kilka
lat. Mogę odetchnąć pełną piersią. Kolejny dobry "strzał" w te
wakacje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz